Het gaat weer goed hè?

Deze vraag wordt de laatste tijd vaak gesteld. De crisis was lang en intens, en we zijn blij dat deze over lijkt te zijn. Zo blij dat we de afgelopen jaren heel snel lijken te vergeten. Het was een lastige tijd, niet leuk om op terug te kijken, maar het bracht ook nieuwe inzichten, nieuwe ideeën, nieuwe samenwerkingen, nieuwe initiatieven. Door de huidige stormachtige ontwikkelingen in alles wat met de bouw te maken heeft, lijkt het erop dat alle participanten uit de bouwketen zich weer op hun eigen eiland terugtrekken. En, zijn we daarbij weer een nieuwe luchtbel aan het maken? De huizenprijzen stijgen, bouwkosten vliegen soms enorm uit de bocht en de indruk ontstaat dat het tot uitvoering brengen van bouwactiviteiten een gunst wordt van de uitvoerende partijen. Natuurlijk, na jarenlang voor marginale opbrengsten te hebben moeten werken is het gegund dat de verliezen nu wat worden gecompenseerd, maar slaan we nu niet door? Budgetten worden overschreden en kunnen zelfs een rem op de uitvoering gaan betekenen!

De opdrachtgevers, de consumenten kunnen hiervan de dupe gaan worden. Eigenlijk gebeurt dat nu al deels. In het begin van de crisis had iedereen in de bouwketen ineens de consument uitgevonden. Luisteren naar de eindgebruiker was ineens het ei van Columbus om je te onderscheiden. Nu blijkt dat dit idee bij veel participanten uit de bouwketen al weer snel vervaagt. De consument mag weer “blij” zijn dat er een woningen of een gebouw wordt gerealiseerd en beschikbaar komt.

Nu de afzonderlijke participanten uit de keten weer genoeg werk lijken te hebben, trekt iedereen zich weer terug op zijn eigen honk. In de lastige crisistijd zocht men elkaar op, samen zoeken naar mogelijkheden en initiatieven om een bijdragen te leveren aan diverse bouwactiviteiten. Ketensamenwerking in de positieve zin van het woord, een ieder binnen zijn eigen verantwoordelijkheden zorgen dat er een goed integraal product ontstaat. De klant is immers koning. De meerwaarde van de samenwerkingen leidde tot hogere kwaliteiten. Concurrentie werd omgebogen in kennisdeling en samenwerking. Maar juist nu, nu de vraag groeit en er een capaciteitsprobleem is ontstaan door de enorme afname van menskracht in de voorbereiding en uitvoering van de bouwtrajecten, zou die samenwerking tot meer efficiëntie en meerwaarde moeten leiden. Blijf elkaar opzoeken en samen zoeken naar oplossingen die een antwoord geven op de huidige vragen.

Kortom, laat de luiken open, laat een frisse wind van samenwerken en luisteren naar elkaar zijn werk doen! En beseffen voor wie we bouwen: dan gaat het zeker goed!

Wouter van Wijnen, architect